धवलरिणींची कमतरता


'बाळंतपणाला सुईण आणि लग्नकार्याला धवलरिण' अशी म्हण आहे. मात्र मे महिन्याभरात लग्नांचे अनेक मुहूर्त असल्यामुळे धवलरिणींची कमतरता जाणवू लागली आहे. आगरी-कोळी समाजात धवलरिणींना लग्नकार्यात महत्त्वाचे स्थान असते. लग्नाचे अनेक मुहूर्त आल्यामुळे एका धवलरिणीला दोन-तीन लग्नांच्या सुपा-या स्वीकाराव्या लागत आहेत. एक हजार रुपयांपेक्षा अधिक सुपारी देण्याची तयारी दाखवली तरीही धवलरीण मिळणे कठीण होत आहे.

आगरी-कोळी किंवा कराडी समाजाच्या लग्नसोहळ्यांत प्रत्येक गोष्ट गीतांमधून वर्णन केली जाते. हळद लावणे, चून मळणे, मांडव, तेलवण, देव बसवणे, आठवारवाना असे अनेक विधी हळदी समारंभात केले जातात. लग्नाच्या दिवशी गोवर नाव घालणे, मामा बसवणे, मौअ बसवणे (दाढी करणे), नाव पाडणे (अंघोळ घालणे) आणि आणखीही काही विधी होतात. त्यांचे महत्त्व गीतांतून कथन करण्याचे काम धवलरिणी करतात. पूर्वी समाजातील अनेक महिलांना ही गीते तोंडपाठ असत.

लग्नानंतर घालण्यात येणा-या गोंधळाबाबतही हीच स्थिती आहे. गोंधळी मिळवणे दुरापास्त झाले आहे. लग्नासाठी हॉल मिळाला नाही तरीही दारात मांडव घालून लग्न लावता येऊ शकते. केटरर मिळाला नाही तर नातेवाईक मंडळी पक्वान्न बनवू शकतात. भटजी मिळाला नाही तर मंगलाष्टकांची कॅसेट लावता येते, पण प्रत्येक विधीचे पारंपरिक ढंगात आणि अस्सल गावरान भाषेत वर्णन करणा-या धवलरिणी आणायच्या कुठून हा प्रश्न सध्या वधुवरांच्या नातेवाईकांना पडत आहे.

(‘प्रहारमधील बातमीवरुन)

Add new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.